Ένα προσανατολισμένο προς το χρήστη πρότυπο εκμάθησης υγειονομικής περίθαλψης.

Συνοπτικά σημεία:

1. Στην ε-εκμάθηση για την ε-υγεία "δεν υπάρχει κανένας γιατρός ή υπομονετική, μόνο διαφορετική κατηγορία ιατρικών αρχαρίων". Αν και ένας πραγματικός παθολόγος ζωής παραμένει συχνά ένας στυλοβάτης της δύναμης για οποιοδήποτε μεμονωμένο ασθενή ο ασθενής μπορεί ακόμα να πρέπει να δει το πρόβλημά του από τις πολλαπλάσιες γωνίες ότι ο παθολόγος του δεν μπορεί να αναμένεται για να γνωρίζει ακόμα και.

2. Η φρόνηση ή η πείρα ενός πραγματικού παγκόσμιου παθολόγου μπορεί να είναι μια εκδήλωση των συσσωρευμένων σημάτων εισαγωγής πληροφοριών που έχουν σταθεροποιήσει/έχουν βελτιστοποιήσει κατά τη διάρκεια των ετών. Μπορεί να μην είναι εφικτό για έναν ειδικό παθολόγο να έχει μια βέλτιστη λύση σε κάθε ιδιαίτερη υπομονετική ανάγκη. Στην καλύτερη περίπτωση s/he μπορεί να δώσει μια απάντηση βασισμένη στα υπολογισμένα κατά μέσο όρο στοιχεία έκβασης ασθενών.

3. Το μέσο στοιχείο ασθενών, που καταλαμβάνει οι περισσότερες από τις παρούσες βάσεις πληροφοριών ημέρας μας, είναι συχνά ανίκανο να ικανοποιήσει τις ιδιαίτερες υπομονετικές ανάγκες.

4. Δεν υπάρχει καμία απόδειξη της παρούσας κορυφής κάτω από την subspecialty προσέγγιση στην ιατρική   με συνέπεια την καλύτερη έκβαση ή την υπομονετική ικανοποίηση.

5. Βασισμένες στα στοιχεία οδηγίες (ότι η συντήρηση που εξελίσσεται με τη συνεχή έρευνα) μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί ως καλή παράμετρο για να κρίνει αυτή τη στιγμή την ισχύ των πληροφοριών που συλλέγονται από το μεμονωμένο χρήστη που οδηγείται από τις ανάγκες του.

6. Βασισμένη η στα στοιχεία υγειονομική περίθαλψη έχει φέρει την ισχύ στη σύγχρονη ιατρική, όμως περιορίζεται από την ανικανότητά της να παρέχει ολόκληρη την εικόνα. Κάθε μεμονωμένοι ασθενής και προσφέρων ιατρικές υπηρεσίες έχουν τις πολυδιάστατες ανάγκες πληροφοριών που απαιτούν την εκπλήρωση.

7. Μια βασισμένη στον Ιστό προσανατολισμένη προς το χρήστη λύση εκμάθησης παρόμοια με ένα σύνθετο προσαρμοστικό σύστημα μπορεί να είναι ένα σκαλοπάτι για να εξετάσει το παρόν πρόβλημα της υπερβολικής παροχής πληροφοριών στην ιατρική που παραμένει συνήθως αχρησιμοποίητη, δεδομένου ότι δεν ταιριάζει με τις ανάγκες του μεμονωμένων ασθενή/του χρήστη προσφερόντων ιατρικές υπηρεσίες.